Herre Vermeer Fotograaf, Beeldend Kunstenaar

  • Fotograaf Herre Vermeer werkt vanuit gevoel-image
  • Fotograaf Herre Vermeer werkt vanuit gevoel-image

Fotograaf Herre Vermeer werkt vanuit gevoel

Fotografie is niet alleen mijn beroep, fotografie is de manier waarop ik naar de wereld kijk.

Over Mij-image

Over Mij

Herre is opgeleid als beeldend kunstenaar. Tijdens zijn studie heeft hij de camera ontdekt als zijn favoriete medium. Reeds meer dan 5 jaar werkt hij als full-time professioneel fotograaf.

Mijn Diensten-image

Mijn Diensten

Om je een idee te geven van de kosten van mijn diensten als professioneel fotograaf heb ik hiernaast een aantal voorbeelden geplaatst van offertes zoals ik deze heb toegepast in het verleden.

Trouwreportage

Trouwreportage

Optie A: Een verslag van de belangrijkste momenten van jullie trouwdag. Omvat de portretfoto's, ceremonie, receptie, groepsfoto's, het aansnijden van de taart tot en met het begin van het diner.
Ongeveer 6 uur - va. 899,-

Optie B: Een complete reportage met alles er op en er aan. Omvat naast het bovenstaande ook foto's van het aankleden tot en met de eerste dans.
Ongeveer 10 uur - va. 1099,-

aq_block_6-image

Stel me een vraag

Referenties

Herre Vermeer Fotografie heeft reeds samengewerkt met een aantal indrukwekkende, grote opdrachtgevers. Hieronder vind u een greep uit mijn klantenportfolio:

Fairtrade Original, Uitgeverij Selexyz, Uitgeverij Scheltema, EH Live Magazine, SJU Jazzpodium, 3voor12/Utrecht, Solva Groep B.V., London Garden Builders, Gaudeamus Muziekweek, Rotsvast Vastgoed, Vredenburg Utrecht, Van Iterson Muziek, Modern Classic, Biowijnclub, Coenecoop, Bier&Co, NLjug, Re-activate, Miro Move, Amsterdam Electrical Guitar Heaven, Stichting Output, Draai om je Oren, IQ Implementation, Tauw BV en vele gelukkige bruidsparen in Nederland, België, Engeland en Turkije

Zelfportret

Beeldrecht Fotografie

Alle foto's die voortkomen uit een opdracht worden uw eigendom. U mag deze naar gelieve dus gebruiken, hier zitten geen extra kosten aan verbonden. Naamsvermelding en/of levering van een bewijsexemplaar stel ik zeer op prijs. Ik behoud mij het recht om alle beelden te gebruiken voor eigen promotionele doeleinden.

Fotografeer eens tegen je theoretische kennis in

Fotografie die bij mij altijd wel tot de verbeelding spreekt is hogesnelheidsfotografie. Niet levert het vaak indrukwekkende beelden op, maar vooral de lezers die mij al beter kennen zullen herkennen dat het vereiste niveau van technisch inzicht mij aanspreekt. Het nemen van een hogesnelheidsfoto levert een aantal praktische problemen op. Een oplossing voor deze problemen kan gevonden worden, juist door op creatieve wijze technieken van het fotograferen te beschouwen. Niet onopzettelijk heb ik dan ook gekozen voor kopjes, die ogenschijnlijk tegenstrijdig lijkt met de theorien over fotografie die algemeen bekend zijn.

Voor hogesnelheidsfotografie is een breed scala van goedkope, dan wel dure triggers op de markt, om de foto op het juiste moment te kunnen nemen. Maar bij het maken van de foto voor dit artikel heb ik er juist voor gekozen te werken met een budget, en gebruik te maken van een zelfgemaakte trigger uit niets meer dan huis-tuin-en-keuken artikelen.

BEWEGING STOPPEN MET LANGE SLUITERTIJD

De eerste stap lijkt meteen zo onlogisch als het maar kan. Beweging stoppen door gebruik te maken van een lange sluitertijd? Bij het gebruik van een korte sluitertijd ontstaat er al meteen een probleem: iedere camera heeft last van een vertraging wanneer je de ontspanner indrukt. Een spiegelreflexcamera heeft tijd nodig om de spiegel op te klappen, en haar mechanica in beweging te brengen. Zelfs de modernste spiegelreflex met mirror-lockup of bladsluiter heeft wel last van een vertraging, of fysieke limiet van snelheid waarmee een beeld kan worden opgenomen waardoor het exacte moment van opname lastig valt te bepalen.

Een oplossing ligt voor de hand, er valt makkelijk om het probleem heen te werken. De bovenstaande foto van de citroen is gemaakt met een sluitertijd van 1 seconde in een ruimte die behalve een paar flitsen geheel donker was tijdens de opname. De snelheid waarmee de sluitergordijnen bewegen is hierdoor niet langer meer aan de orde. Met een belichtingstijd van 1 seconde had ik zelf genoeg tijd om de citroen op het juiste moment in het water te laten vallen. Natuurlijk moet je wel een ruimte voldoende donker kunnen krijgen, maar redelijk donker volstaat al. De ruimte hoeft in ieder geval niet zo donker te zijn als wanneer je een filmrolletje zou ontwikkelen.

(VEEL) FLITSEN MAAKT ONSCHERP

Maar de flitser op zichzelf kan al problemen opleveren. Een tweede probleem ontstaat wanneer je tegen de fysieke limieten van de flitser aanloopt. Veel fotografen zal het gezegde ‘flitsen maakt scherp’ wel bekend in de oren klinken. Dit is meestal wel waar, maar voor hogesnelheidsfotografie blijft het onder voorbehoud. Bij hogesnelheidsfotografie kun je met een verkeerde flits namelijk een averechts effect krijgen en bewegingsonscherpte veroorzaken in je foto.

De oorzaak ligt hem in de werking van een flitser. Ongeacht welke flits stand je bij welke flitser dan ook gebruikt, de intensiteit van het licht blijft altijd hetzelfde. De sterkte van de flits zit hem niet in de hoeveelheid licht die hij per gegeven moment uitstraalt, maar in de duur van de flits. Oftewel hoe sterker de flits, hoe langer de buis brandt. Of het nu gaat om een twintigduizendste of een vijfhonderdste van een seconde, wij kunnen het verschil met ons blote oog niet waarnemen. Maar wanneer wij deze flits gebruiken om de beweging van bijvoorbeeld een knappende ballon vast te leggen doet het er des te meer toe.

Er zit ook nog verschil in het type of merk flitser dat je gebruikt. Standaard studiolampen vallen bij voorbaat af: deze flitsen veel te traag, in de orde van honderdste seconden, en kunnen geen beweging stoppen. Ook al gebruik je ze op de laagste stand. Veel beter kun je een reportageflitser gebruiken, deze flitst daarentegen erg snel. Voor de bovenstaande foto heb ik gebruik gemaakt van een tweedehands en ouderwetse Metz-3 die ik ooit voor 5 dollar gekocht heb op een yardsale. Daarnaast maak ik gebruik van een reflectiescherm en mijn Sigma EX-580 Super flitser, welk beschikt over optische sync. Dit betekent dat de flitser afgaat zodra ze een andere flitser ook ziet flitsen. Deze synchronisatie werkt snel genoeg om een snelle beweging bij te houden. Voor deze foto heb ik de Metz op volle kracht gebruikt om mijn achtergrond in te flitsen, en mijn Sigma op 1/8e kracht om de citroen te belichten.

BRENG ELEKTRONICA EN WATER SAMEN

Normaal gesproken is het een no-brainer om elektriciteit en kostbare apparatuur en water strikt gescheiden te houden. Het lastigste gedeelte van high speed fotografie is en blijft om het juiste moment te kunnen vinden om de apparatuur in werking te brengen. De sleutel tot het ontsteken van mijn flitser heb ik gevonden in de geringe stijging van de waterspiegel zodra de citroen in de bak met water valt. Ik kan er dus niet omheen om met nattigheid te werken. Met enige achtergrondkennis van je uitrusting ga je niet alleen gevaar voor eigen lichaam en portomonee uit te weg, maar kun je de situatie ook tot je voordeel laten werken om dit laatste (en moeilijkste) probleem te overbruggen.

Snoer Sigma Flitser _MG_9607

Een flitser valt simpel tot ontsteking te brengen. Door contact te maken tussen twee specifieke contacten, namelijk de aarde (aan de zijkant) en het middelste contact, laat je de flitser ontsteken. Wanneer de flitser zich op de camera bevind gebeurt dit eigenlijk op dezelfde manier. Ik maak zelf altijd gebruik van een onderdeel van een metalen clip met een lang stroomdraad om contact te maken met het contact aan de zijkant, dat anders lastig te bereiken valt. Door een lang draad te gebruiken kan ik mijn flitser op een plek neerleggen waar het zich ver uit de buurt van spetters bevindt. De stroom is valt met ca. 5V te overzien, het is een ongevaarlijke lading, en is dus veilig te gebruiken zo lang de flitser niet in het water valt in ieder geval.

_MG_6405

Het enige dat nu nog overblijft is de twee draden op het juiste moment contact te laten maken. De oplossing die ik heb bedacht voor deze foto is even simpel als effectief. Door een vel folie op het water te leggen maak ik een basale sensor. Naast de citroen hang ik een fijngeknepen stuk aluminiumfolie vlak boven de waterspiegel waaraan ik het andere draadjes van mijn flitser verbind. Wanneer de citroen in het water valt zullen beide vellen contact maken waardoor de Metz-flitser ontsteekt. Omdat de Metz-flitser op volle kracht staat is de buffer in een keer leeg en kan de flitser maar een keer flitsen. Door de Metz wordt ook de Sigma flitser ontstoken. Beide flitsers ontsteken, en de rest van de opname blijft donker, dus onzichtbaar. Nu resteert alleen nog wat opruim werk met fotoshop en dan is de foto gemaakt!

 

View Comments (0)

Close Post

Ongeloof om sluiting SJU Jazzpodium

Maandag maakte het bestuur van het SJU Jazzpodium via een e-mail gericht aan haar medewerkers bekent dat zij per direct haar deuren zullen sluiten. Reden hiertoe zijn bezuinigingen, toegenomen kosten en toegenomen druk op het personeel. Zelfs de laatste twee voorstellingen van dit seizoen mogen niet door gaan, waarmee een toch wel bijzondere plek in Utrecht tot een abrupt einde komt voor zowel personeel, vrijwilliger en bezoeker. Door de samenwerking naar het Muziekpaleis Utrecht toe werd de positie van het SJU Jazzpodium niet als bedreigt beschouwd. Voor velen was de SJU meer dan een podium alleen, en komt deze realiteit, al nog steeds moeilijk te omvatten dan ook hard aan.

_MG_7997

Gisteren zat ik nog samen met een kleine groep medewerkers in Café Marktzicht om bijeen te komen. Maar vannacht uren wakker gelegen te hebben begint het pas tot mij door te dringen dat deze plek niet meer is. Ondertussen stromen ook reacties binnen van (inmiddels oud-) medewerkers en betrokkenen. Vooral cru voor de vrijwilligers, die zich toch al die jaren hard ingezet hebben, is het abrupte einde. Hen is geen laatste avond of voorstelling gegund.

Ikzelf blik positief terug op de SJU als een mooie tijd, en fijne tijd. Een tijd waarin ik veel geleerd heb, veel nieuwe dingen tegen ben gekomen. Eigenlijk ook een tijd die voor mij ook erg nuttig is geweest, en een zeker deel van mijn leven nieuwe vorm heeft gegeven na het afsluiten van een vorig hoofdstuk: een reis van twee jaar door Californië. In het SJU heb ik veel nieuwe contacten opgedaan in Utrecht, waarvan een paar ondertussen mijn naaste vriendschappen zijn geworden. In het SJU heb ik nieuwe smaak ontwikkeld, en heb ik voor het eerst overwogen mijn professionele carrière als beroepsmatig fotograaf te beginnen. In het SJU, tijdens de thema avond ‘Naald en Kraak’ heb ik mijn huidige vriendin ontmoet.

_MG_7985

 

View Comments (0)

Close Post

In iedereen schuilt een ridder

tekst: Arnold le Fèbre. Dit stuk is ook te vinden op 3voor12/Utrecht

Twee dagen per jaar wordt het prachtige kasteel De Haar in Haarzuilens overgenomen door duizenden vaak prachtig uitgedoste fantasyliefhebbers. De kasteeltuinen vormen dan het decor van Elf Fantasy Fair, het grootste fantasy-evenement van Europa. Haal je elfenoortjes maar uit de mottenballen en ga met ons mee!

‘In iedereen schuilt een ridder’

Ik dacht eigenlijk dat ze niet bijster goed tegen zonlicht konden. De vampier op de stoel naast me lijkt echter nergens last van te hebben. Als hij merkt dat ik naar hem kijk (of beter gezegd: beduusd naar hem zit te staren), lacht hij triomfantelijk zijn vlijmscherpe hoektanden bloot en wrijft betekenisvol over zijn met bloedvlekken besmeurde overhemd. Ik stoot fotograaf Herre aan, die met open mond toekijkt hoe een zwaar bewapende ridder door het gangpad stommelt. “Sorry, is deze plek nog vrij?’’ Een in lompen gehulde toverkol met een pokdalig groen gezicht buigt zich over de vampier heen. ‘’Ehh.. ja, natuurlijk!’’, is het beleefde antwoord. En terwijl de vampier een stoeltje opschuift, zet de pendelbus zich in beweging. Einddoel: kasteel De Haar in Haarzuilens, het sprookjesachtige decor van Elf Fantasy Fair 2011.

Twee dagen per jaar wordt het prachtig gerenoveerde kasteel De Haar overgenomen door bijzonder fraaie, exotisch en buitenissig uitgedoste fantasyliefhebbers. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt voorbij, variërend van vervaarlijke orken, snode tovenaars, victoriaanse schoonheden en vervaarlijke ridders tot authentieke Japanse krijgers en personages uit Star Wars en Star Trek. Niet iedereen is verkleed (en dat hoeft ook helemaal niet), maar degenen die dat wel zijn, hebben er stuk voor stuk werk van gemaakt en lijken het adagium ‘zien en gezien worden’ een nieuwe dimensie te geven. De bezoekers laten zich de aandacht van de vele tientallen fotografen met een mengeling van trots en verlegenheid welgevallen.

_MG_8661

Te veel

Maar Elf Fantasy Fair is natuurlijk niet zonder reden het grootste fantasy-evenement van Europa. Het terrein rond kasteel De Haar is een weekend lang bezaaid met vele tientallen kraampjes waar je je te buiten kunt gaan aan allerhande merchandising of een (biologisch) vorkje kunt meeprikken, al dan niet met een drinkbokaal mede. Verder worden er tal van lezingen georganiseerd, zijn er bekende schrijvers en kunstenaars te gast (dit jaar onder anderen Robyn Young en Lauren Kate), kun je je inschrijven voor een groot aantal workshops (waaronder cursussen Chinees zwaardvechten, boogschieten en middeleeuws dansen), concerten bijwonen (daarover later meer) – pfffff, het is gewoonweg te veel.

Germanen en Friezen

Na een uur of wat ronddolen en praatjes maken, zijn Herre en ik dan ook wel toe aan wat rust. We bevinden ons in het gedeelte van het park dat in het programmaboekje wordt aangeduid als ‘Dark Woods’. Om ons heen zijn tentenkampen opgericht, waar Germaanse en Keltische stammen op hun dooie akkertje dingen aan het doen zijn die dergelijke stammen nu eenmaal doen: brood bakken, kleren naaien, in een grote ketel met pap roeren, van het mooie weer genieten en meer van die dingen.

Aangetrokken door de geur van oliebollen stappen we over een afscheiding heen en maken we kennis met de leden van de ‘geschiedenisgroep’ de Frije Friezen en hun hond Gregorius. In hun vrije tijd proberen zij lang vergeten tijden te doen herleven. ‘’Men denkt een beetje in stereotypen over het verleden’’, vertelt Æde Bakker, een stoere Fries met een stoppelbaardje en vlasblond haar. “De oude Germanen zouden vies en dom zijn en nog stinken ook. Maar ze waren echt tot heel veel in staat – dat wordt vaak over het hoofd gezien. Wij laten zien hoe het er vroeger aan toeging, waarbij we de realiteit zoveel mogelijk willen benaderen.’’ ‘’Bovendien’’, zo mengt Anneke Brontsema zich lachend in het gesprek, ‘’is het ook erg ontspannend. Na een week werken is zo’n weekendje tijdens de Elf Fantasy bijna een uitje te noemen!’’

Doedelzakken en piraten

En al kauwend op een Germaanse oliebol nemen we een tijdje later afscheid. In de verte klinkt het opgewonden gesnater van doedelzakken. Ah, kijk, we zijn precies op tijd voor het optreden van de Duitse Keltische folkrockband Cromdale. Want je zou het bijna vergeten tussen alle sprookjesachtige bedrijven door, maar er staan ook diverse bands geprogrammeerd op Elf Fantasy Fair.

Headliners zijn dit jaar het Engelse The Dolmen (piratenfolk in optima forma), de semiklassieke Duitse formatie Estampie (ronduit prachtig!) en het eveneens Duitse Schelmish (van het kaliber van dik hout zaagt men middeleeuwse planken). Vlak voor het podium wordt er druk gebalfolkt (zie een eerdere Muzikale Ontdekkingsreis) en wie van al dat gezwier niet vrolijk wordt, móet wel met het verkeerde been uit bed zijn gestapt.

Ridders en jonkvrouwen

Na een half uurtje gerampetamp van Schelmish (leuk, maar na verloop van tijd behoorlijk eentonig), vinden we het wel weer welletjes en slenteren we verder. We belanden in een oosterse duizend-en-één-nacht-theetent, waar we tevreden aan een waterpijp met mangosmaak lurken. Naast ons zitten een ridder en diens jonkvrouw, oftewel Bart en Melanie uit Venlo. Het is voor hen de eerste keer dat ze Elf Fantasy Fair in kasteel De Haar bezoeken, hoewel ze trouwe bezoekers zijn van de Elf-edities in de tuinen van het Limburgse Kasteel van Arcen. ‘’In vergelijking met Elf Arcen is het hier wel wat rommeliger, er is zo veel te doen dat je soms het overzicht verliest,’’ vertelt Bart. ‘’Maar het is geweldig: iedereen is enthousiast en open, het weer is geweldig en ik heb zelfs al enkele mensen tot ridder geslagen!’’

Tot mijn verrassing blijkt fotograaf Herre een stiekeme ridderobsessie te hebben en ontspint er zich tussen de twee een gesprek over maliënkolders en middeleeuwse veldslagen. Ik schuif aan naast Melanie en vraag haar wat haar fascinatie met fantasy is. Melanie: ‘’Het is een wereld waarin je heerlijk weg kunt dromen. Ik lees veel fantasyromans en ben dol op de Twilight- en Lord of the Rings-films. Fantasy stimuleert je creativiteit. Toen we voor het eerst een dergelijk evenement bezochten, was ik onder de indruk van al die prachtig uitgedoste mensen. Wauw, dacht ik, zo wil ik er ook uitzien!’ Ze lacht. ‘’In iedereen schuilt wel een prinses of een ridder, nietwaar?’’

Gezien: Elf Fantasy Fair, zaterdag en zondag 16 en 17 april @Kasteel De Haar, Haarzuilens

 

View Comments (0)

Close Post

Intiem luisterfestival IJskonijn

tekst: Arnold le Fèbre. Dit stuk is ook te vinden op 3voor12/Utrecht

Als je een concert bezoekt in Utrecht, beland je bijna automatisch in Tivoli, De Helling of EKKO. Maar in Utrecht zijn nog veel meer plekken waar je optredens kunt bijwonen. In deze serie bezoeken Arnold le Fèbre en fotograaf Herre Vermeer bijzondere optredens op bijzondere plekken. In dit vijfde deel: festival IJskonijn in en op stadserf Rood|Noot.

Intiem luisterfestival IJskonijn

Aan de westelijke kant sluipen de grenzen van Leidsche Rijn hongerig dichterbij, terwijl aan de oostelijke kant de stadsgrenzen van Utrecht aan de horizon opbollen. Het verkeer op de A2 raast meedogenloos voort en treinen passeren in een duizelingwekkende gele waas. Het Amsterdam-Rijnkanaal glinstert in de middagzon. Op stadserf Rood|Noot loopt een fazantenpaar rond, springen konijnen door de besneeuwde wei en houdt een buizerd vanuit de lucht alles in de gaten. In de sloot dromen kikkers, diep verzonken in hun winterslaap.

De monumentale boerderij en voormalige paardenfokkerij trekt zich niets aan van het voortdurend voortdenderende verkeer en ademt in een geheel eigen ritme – het perfecte decor voor een bijzonder festival: IJskonijn.

Schrijvers, kunstenaars, uitvinders, toneelspelers en muzikanten toverden stadserf Rood|Noot in de laatste week van december om in een intiem en kleinschalig luisterfestival. En dat ‘intiem’ mocht je letterlijk opvatten: de korte optredens vonden plaats voor slechts één of twee bezoekers: in een luisterhokje op het erf, in een zacht bed op zolder, in de sfeervolle oude keuken of tussen de vogels en schapen buiten. Een verslag in foto’s van een eigenzinnig en tot de verbeelding sprekend festival.

_MG_8752

Gezien: IJskonijn, maandag 26 tot en met 30 december 2010 @ Rood |Noot

 

View Comments (0)

Close Post

Tovercirkels in Moira

tekst: Arnold le Fèbre. Dit stuk is ook te vinden op Araglins Muziekblog en 3voor12/Utrecht

Eén twee – bloem. Vier, vijf, zes – bloem. Toch? Zeven, acht, negen – pauze. Eh… Het angstzweet breekt me uit. Het meisje dat ik in mijn armen houd, kijkt me een beetje meewarig aan. Vanuit mijn ooghoeken zie ik fotograaf Herre over de dansvloer zwieren. Balfolk-instructrice Louise Marius loopt naar me toe en ik voel me in één klap weer veertien worden.

Een schoolvriend had me destijds overgehaald om samen met hem op dansles te gaan. Hij moest verplicht van zijn ouders op stijldansen en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk, zei ik in al mijn naïviteit, schrijf mij ook maar in, komt altijd van pas. Ik ben – al zeg ik het zelf – redelijk ritmisch aangelegd en voorzag geen al te grote problemen. Ik kwam er helaas al vrij snel achter dat ik niet iemand ben die danspasjes leert door mee te tellen, ik moet het vooral doén. Maar ja, leg dat de dansinstructeurs maar eens uit – of de dames bij wie je op de tenen gaat staan…

Louise staat inmiddels naast me en herhaalt geduldig haar instructies. “Het is alsof je op een bloemetje dreigt te stappen: je tilt je voet op, wacht even en zet ‘m dan weer neer. Tel maar mee. Eén, twee – bloem. Dan doorlopen en kijk, weer een bloem. Drie, vier, vijf, zes. Zeven, acht, negen, bloem.”

Ik zie de bui al hangen, maar worstel me door de minuten die volgen. Vanavond nog vindt namelijk in dezelfde zaal, Moira (aan het Wolvenplein in Utrecht), een heuse balfolkavond plaats en dan moet je natuurlijk wel goed beslagen ten ijs komen. Na de mazurka brengt Louise ons – een gemêleerde groep van ongeveer twintig nieuwsgierigen – de fijne kneepjes bij van onder meer de jig (een olijke huppeldans), de tovercirkel (een opgewekte groepsdans in een grote kring) en de hanter dro (een Bretonse achteruitloopdans).

Na ruim drie uur dansen heb ik het gevoel in ieder geval de tovercirkel onder de knie te hebben – tenminste één dans die ik vanavond als een volleerd balfolker kan demonstreren, denk ik bij mezelf. Maar voor het zover is, schiet ik Louise nog even aan. Want allemaal leuk en aardig, maar wat staat Herre en mij nu precies te wachten? Louise glimlacht. “Je moet je er weer niet te veel van voorstellen hoor! Een balfolk is simpelweg een gezellige dansavond, waar je allerlei oude dansen kunt dansen op live muziek. Vanavond zorgen de Franse band Zlabya en de Nederlandse bands Violet en Le Petit Boeuf voor muzikale ondersteuning. De sfeer is ongedwongen en het wordt vooral erg gezellig!”

En terwijl Louise alweer wegholt, opgewonden bellend (vanwege de hevige sneeuwval zijn er namelijk wat logistieke problemen ontstaan), dwaal ik nog wat door de zaal en raak in gesprek met Joop en zijn vrouw Margje. Beiden zien eruit alsof ze net van hun vikingboot zijn gestapt: lang blond haar en gekleed in witte, paganistisch ogende kleding. Joop imponeert met zijn weelderige sik. De docent uit Amersfoort blijkt de vriendelijkheid zelve. “Balfolks in Utrecht zijn altijd gezellig”, vertelt Joop. “Hoewel je veel dezelfde mensen ziet, is de sfeer ongedwongen en open. Dat balfolk steeds populairder wordt, zie je aan festivals als Folkwoods en Castlefest, waar de speciale balfolktenten en –workshops tjokvol zitten.”

Maar vanwaar de keuze voor balfolk? Heeft het te maken met een voorliefde voor oude culturen? Of komt het voort uit een voorliefde voor fantasy of LARP (live action role playing)? Margje lacht ontkennend. “Het is een kwestie van de kip of het ei. Als je van balfolk houdt, ben je denk ik sowieso al meer bezig met ‘alternatieve’ dingen. Voor de meeste mensen begint het met de muziek: er zijn talloze folkbands in Nederland en zo langzamerhand is er een echte ‘scene’ ontstaan.”

En terwijl Moira langzaam volstroomt met mensen die allerlei etenswaar met zich meetorsen, besluiten Herre en ik er even tussenuit te knijpen en de balfolkers in alle rust te laten ‘potlucken’ (picknicken, maar dan op z’n balfolks).

Enkele uren later – en na het trotseren van vele decimeters sneeuw – staan we wederom in Moira, klaar om het geleerde in de praktijk te brengen. De grote zaal is sfeervol verlicht. De band Zlabya speelt verhitte, vrolijke wijsjes en het voelt alsof we van de witte kou buiten in een behaaglijke gelagkamer terecht zijn gekomen. Iedereen danst, voert geanimeerde gesprekken en is in een goed humeur. Het enige wat nog ontbreekt zijn drinkhoorns, kruiken schuimend bier en een gebraden varken met een appel in de bek. Sterker nog: als ik in een hoekje de hobbits Sam en Frodo had zien zitten – al dan niet in gezelschap van stoere bink Aragorn – had ik geen seconde verbaasd opgekeken.

De Fransen van Zlabya spelen opgewekte deuntjes voor een dolenthousiaste menigte. Zelfs wanneer de band een toch wel enigszins kazige versie inzet van ‘Stille Nacht’, wordt dit met gejuich ontvangen en spiralen de verliefde stelletjes als wintervlinders door de zaal.

Wanneer de bandleden van Zlabya na ruim een uur spelen van het podium stappen, springen een paar muzikanten het publiek in om ter plekke en al improviserend enkele wijsjes ten gehore te brengen. En dat net zolang totdat de volgende band, het gelegenheidscollectief Le Petit Boeuf, het muzikale stokje kan overnemen.

Er wordt op mijn schouder getikt. “Ken jij de scottish?” Een meisje kijkt me vragend aan. Ik kijk de zaal in, waar iedereen verzeild is geraakt in een onstuimige horlepiep, of althans, zo ziet het eruit. “Nee helaas”, antwoord ik, “maar als er zo direct een tovercirkel wordt gespeeld, ben ik je man!” En zie daar, een paar minuten later staat ze weer voor mijn neus en voor ik het weet sta ik al rondzwierend op de dansvloer, alsof ik in een vorig leven niets anders heb gedaan.

Ik had graag willen afsluiten met een zin als ‘En er werd tot in de kleine uurtjes doorgedanst, en in het licht van de opgaande zon keerden we huiswaarts’, maar nee. Om half elf klimt organisatrice Louise het podium op om de stekker uit de avond te trekken. Fel tl-licht doet de hobbits in de hoek verschrompelen. Louise bedankt iedereen voor zijn/haar komst. “Het was een lange, bijzonder geslaagde dag. Mocht iemand nog een vrij plekje in de auto hebben, dan houd ik me graag aanbevolen…”.

Ogenblikkelijk krijgt ze twee, drie plekken aangeboden. Lieve mensen zijn het toch, die balfolkers.

Gezien: balfolkavond, zondag 19 december 2010 @ Moira

 

View Comments (0)

Close Post

De boodschap van aanbiddingsleider Hanne de Vries

tekst: Arnold le Fèbre. Dit stuk is ook te vinden op Araglins Muziekblog en3voor12/Utrecht

Eindelijk! Ik had er ruim een maand op moeten wachten, maar eindelijk zou ik hem ontmoeten en de vraag te stellen die nu al weken in mijn hoofd aan het ronddobberen was. Het zit namelijk zo: medio september kreeg ik een mailtje van de persafdeling van GMI Music waarin werd gemeld dat Hanne de Vries een contract had getekend en dat eind oktober de releaseparty van zijn debuut-cd ‘White Flag’ zou plaatsvinden. Nu krijg ik wel vaker dergelijke mails, maar deze keer trok de beginzin onherroepelijk mijn aandacht. Of beter gezegd: de eerste drie woorden. Hanne de Vries werd namelijk omschreven als ‘de Utrechtse aanbiddingsleider’.

Bij het woord ‘aanbiddingsleider’ sloeg mijn fantasie op hol. Ik heb ooit een documentaire gezien over een fanatieke geloofsgemeente in een klein dorpje op het Amerikaanse platteland. Tijdens de diensten was een centrale rol gelegd voor allerhande giftige slangen, die werden rondgeslingerd als waren zij wierookvaten. Nu leek het me stug dat Hanne met een ratelslang om zijn nek het podium zou betreden, maar je weet maar nooit. Nieuwsgierig geworden besloot ik dan ook een afspraak te maken met Hanne de Vries en zijn releaseconcert annex aanbiddingsavond bij te wonen.

En zo stond ik samen met fotograaf Herre Vermeer op een zonnige zaterdagmiddag eind oktober op de stoep van de Evangelische Gemeente aan de Boothstraat in Utrecht. Ik was er al talloze malen voorbijgefietst en had niet verwacht dat het er vanbinnen uit zou zien als een soort miniversie van Tivoli, met uitzondering van het gigantische orgel. Hanne de Vries en zijn bandleden waren al druk aan het opbouwen en soundchecken. We schudden Hanne de hand en liepen vervolgens naar café-restaurant Zussen – een spoor van verliefde meisjesblikken achterlatend. De 26-jarige Hanne ziet er namelijk uit alsof hij zo van de set van ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’ is gestapt. (En om maar gelijk alle hoop de grond in te drukken van wie de foto’s bekijkt: Hanne is al geruime tijd gelukkig getrouwd.)

Maar goed, aanbiddingsleider dus. Hoe zit dat precies? Hanne lacht. ”Het klinkt misschien wat heftig, maar het is gewoon een naam voor iemand die het samenzingen in de kerk leidt en begeleidt. Dat is iets wat ik veel doe en met mij tal van mensen in Nederland en de rest van de wereld.”

De stap naar aanbiddingsleider verliep heel geleidelijk. Hanne: “Ik ben christelijk opgevoed en ging naar de kerk waar tijdens diensten een band speelde in plaats van een organist. Ik begon met gitaarles en speelde mee in het kerkbandje. Op een gegeven moment ging ik er bij zingen. Ik begon een jeugdgroep in de kerk en groeide vanzelf in de rol van aanbiddingsleider. Mensen zeiden: ‘goh, je kunt best leuk zingen’ en vroegen me vervolgens om eens de muziek te verzorgen tijdens een dienst. ”

Hanne speelde van zijn zestiende tot zijn twintigste in de coverband Haze, waarmee hij eerst de Achterhoek plat speelde en vervolgens de rest van Nederland, om in 2004 zelfs de Clash of the Coverbands te winnen in de Amsterdamse Paradiso. Toch besloot hij een andere koers te gaan varen en zich volledig te concentreren op het leiden van aanbidding op verschillende plekken.

Stevig jasje

De muziek op zijn debuut ‘White Flag’ klinkt vrij rockig, en doet bij vlagen zelfs denken aan bijvoorbeeld Within Temptation (‘You Are Real’), terwijl het vrolijke ‘You Live’ niet zou misstaan in het oeuvre van band als Go Back To The Zoo. ”Klopt, het is eigenlijk gewoon popmuziek, maar dan met christelijke teksten. Het soort teksten dat men al duizenden jaren zingt in de kerk. Wat ik hoop met mijn muziek is dat iedereen die het hoort ook iets van God zelf ervaart. God is de bron van het leven, mijn Schepper, de basis van alles. En daar zing ik over en getuig ik van.”

Hoe zijn eigenlijk de reacties op het soms stevige jasje waarin Hanne zijn ‘moderne gospels’ verpakt? “Vooral wat oudere mensen binnen de kerk weten niet zo goed hoe ze hier mee moeten omgang. Ik vind het nogal kortzichtig om puur op basis van een muziekstijl een artiest te veroordelen. Het gaat om de boodschap. Over alles worden liedjes gemaakt, ook over de meest grote onzin. Maar als een liedje een (al dan niet christelijke) boodschap heeft, vindt men het opeens stom. Dat is raar, toch?”

Sinds begin dit jaar is Hanne de Vries fulltime met muziek bezig en zijn agenda zit al behoorlijk vol. “Ik ga natuurlijk flink pr maken voor mijn album. Verder leid ik aanbiddingsdiensten in verschillende kerken, ben ik betrokken bij jongerendiensten (iets wat ik echt te gek vind) en houd ik me bezig met bandcoaching. De komende maanden zijn spannend. Ik ben toch een nieuwkomer in christelijk Nederland!”

Extatisch en gemoedelijk

Een paar uur later stonden fotograaf Herre en ondergetekende in de letterlijk tot een poptempel omgetoverde Evangelische Gemeente, waar een zichtbaar nerveuze Hanne de Vries de tracks van zijn debuutalbum ‘White Flag’ live ten gehore bracht. Het belang van de teksten werd benadrukt door ze op een groot scherm te projecteren zodat iedereen kon meezingen – eigenlijk overbodig, want het merendeel van het gemêleerde publiek zong met gesloten ogen mee, de arm in extase naar voren gestrekt. Tussen de nummers door gaf Hanne enige tekst en uitleg over zijn liedjes, waarbij vanzelfsprekend de liefde van en voor God en Jezus niet onder stoelen of banken werd gestoken. De sfeer was gemoedelijk, vooral ook omdat er tal van vrienden, familieleden en bekenden aanwezig waren.
Na de alcoholvrije pauze (wél met lekkere cake en brownies, overigens) waren de Opwekkingsliederen (moderne religieuze liederen) aan de beurt. Oftewel: tijd voor samenzang en aanbidding. In zijn rol als aanbiddingsleider kwam Hanne een stuk zelfverzekerder over en leek ook zijn band (en dan vooral zangeres Loïs Jacobi) de aanvankelijke schroom van zich af te werpen.

Maar terwijl het eerste gedeelte van het optreden redelijk toegankelijk was, was het tweede gedeelte was een stuk meer ‘hardcore’. Toen Hanne het publiek tegen het einde van het concert aanmoedigde om te zwaaien met de bij de ingang uitgedeelde witte vlag ten teken van toewijding en overgave aan God, leek dit zowel Herre als mij een goed moment om er tussenuit te knijpen – tegen zoveel liefde waren we simpelweg niet bestand…

_MG_7434

Gezien: Hanne de Vries, zaterdag 16 oktober 2010 @ Evangelische gemeente, Utrecht

 

View Comments (0)

Close Post

Rituele percussie en roffelende avant-garde

tekst: Arnold le Fèbre. Dit stuk is ook te vinden op Araglins Muziekblog en 3voor12/Utrecht

”Wow, dit was… intens!” Fotograaf Herre Vermeer wierp me een enigszins onthutste blik toe – alsof hij zojuist een religieuze openbaring had gehad. En misschien was dat ook wel zo. We bevonden ons namelijk in de MerkAz Synagoge aan de Magdalenastraat in Utrecht, waar de Amerikaanse avant-gardemuzikant annex kunstenaar Z’EV een minuut of wat eerder een fascinerend optreden had afgerond.

_MG_6047

Wie argeloos naar binnen was gewandeld, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. In een hoekje naast de ‘Aron ha-Kodesj’ (de kast met de Thorarollen) zat een tengere, kale man met priemende ogen, die op een grote trommel roffelde, met een soort lolly over het trommelvel wreef, fanatiek op ‘klankdeksels’ sloeg en zich met twee ijzeren staven uitleefde op een uit de kluiten gewassen kaasrasp. Oftewel: het ging er behoorlijk avant-gardistisch aan toe.

Tijdens dergelijke concerten kun je je natuurlijk opwinden over al dat amuzikale gedreutel, maar het is veel verstandiger om je over te geven aan de klanken, die vervolgens als vanzelf een structuur en betekenis ontwikkelen. Want Z’EV is niet zomaar iemand: hij is misschien een van de ‘bekendste onbekende’ wegbereiders van genres als industrial en noise en geldt als een grote invloed op legendarische bands als Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle.

Hij woonde jarenlang in Nederland en was onder meer in Amsterdam gastdocent compositie en improvisatie aan de School for New Dance Development. Hij werkte in de jaren negentig samen met dj Dano en stond in zekere zin aan de wieg van gabber en hardcore. De laatste jaren heeft Z’EV (bij de Burgerlijke Stand beter bekend als Stefan Joel Weisser) zich verdiept in Afrikaanse en Indonesische muziek en werpt hij zich op als groot pleitbezorger van de ‘tribal esthetiek’ binnen de westerse cultuur.

Maar in ieder geval, terwijl Z’EV al druk bezig was zijn spullen in te pakken, lieten Herre en ondergetekende de avond eens rustig bezinken: een (Engelstalige) lezing van professor Remko Scha over resonantie door de eeuwen heen, gevolgd door.. tja, bijzondere noise-videokunst en een ruim een uur durend optreden van Z’EV, waarbij hij zijn ritualistische percussie doorspekte met elementen uit de Joodse traditie. Zo dienden psalm 150 (”Loof hem met klinkende bekkens, loof hem met slaande cimbalen. Alles wat adem heeft, loof de Eeuwige.”) en de joodse feestdag ‘Simchat Tora’ (dat een dag voor het optreden werd gevierd) als inspiratiebronnen.

Van klezmer naar Z’EV

Het optreden van Z’EV werd georganiseerd door Joods cultureel centrum MerkAz en het Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie, oftewel PAUME. Jan Erik Grunveld is coördinator culturele evenementen in MerkAz, een aimabele man met grijze krulletjes en een aangenaam zangerige stem. Hij vertelt: ”We hebben nog niet zo’n bekende naam in Utrecht en zijn eigenlijk pas sinds begin dit jaar bezig met het op de kaart zetten van MerkAz. We zijn begonnen met dingen waar we ons geen buil aan konden vallen. We programmeerden voornamelijk klezmermuziek, waar sowieso behoorlijk wat mensen op af komen. We hebben dit jaar ook voor het eerst aan het Utrechts Uitfeest meegedaan. Samen met Festival Mooie Woorden organiseerden we een middag waar joodse schrijfsters voorlazen uit eigen werk.”

Van klezmer naar de experimentele percussie van Z’EV – het lijkt geen voor de hand liggende stap. Grunveld, lachend: ”Inderdaad het is een wereld van verschil, maar we willen dat MerkAz een podium wordt voor Joodse cultuur in de breedste zin des woords. Ik ben altijd op zoek naar vernieuwing in muziek. Ik ben een vaste Summer Darkness-ganger en bezoeker van Noise Central. Via dit festival leerde ik Sven [Schlijper] en Zeno [van den Broek] van Stichting PAUME kennen, met hen deel ik mijn voorliefde voor noise en avant-garde. Z’EV is zelf joods en eerder gaf hij een concert in een synagoge in Tilburg. Het leek ons heel erg leuk om hem naar Utrecht te halen met een speciaal programma, toegespitst op deze bijzondere locatie.”

En met succes, zo bleek uit de opkomst. ”Ja, ik ben aangenaam verrast over de opkomst [ruim 70 mensen], afkomstig uit heel Nederland. Dat we kwalitatief goede muziek programmeren, blijkt ook uit het keurmerk van het Netwerk Joodse Muziek, dat we onlangs mochten ontvangen. Dit keurmerk is in het leven geroepen door de directeur van het International Jewish Music Festival Amsterdam. Een goede steun in de rug! Maar we willen niet in een bepaald hoekje zitten en een zo breed mogelijk publiek bereiken. We werken helemaal ongesubsidieerd en ik wil proberen dat zo lang mogelijk vol te houden!”

PAUME

De andere organiserende partij was, zoals gezegd, PAUME. Het Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie bestaat pas sinds enkele maanden en het optreden van Z’EV is hun eerste échte wapenfeit. PAUME heeft zijn wortels in het door Lasse Gerrits en Zeno van den Broek opgerichte Betontoon, een label voor ‘urbane muziek’. Met de komst van Sven Schlijper (Noise Central, Salon D’Esprit, Festival Mooie Woorden) groeide het label uit tot PAUME, een platform voor stedelijke kunst en avant-garde in al zijn verschijningsvormen. Het is de bedoeling dat paume.nl een alomvattende site wordt, compleet met een agendafunctie en een online expositieruimte voor kunstenaars.

De in stemmig zwart gehulde Sven Schlijper: ”Het streven is dat je elke dag van de week wordt geattendeerd op een PAUME-achtig evenement. De context is gewoon enorm belangrijk. Vaak denken mensen: goh, dit is wel heel raar – en komen dan niet. Maar als je het toelicht en uitlegt, is het een heel ander verhaal.” Medeorganisator Zeno van den Broek valt hem bij. ”Inderdaad, een van de belangrijkste dingen voor PAUME is het creëren van context. We richten ons voornamelijk op avant-garde kunst, maar we vinden dat je avant-garde altijd in de context moet plaatsen; die kunstenaars vinden immers ook het wiel niet uit.”

Lasse Gerrits: ”Die context kan historisch zijn, daarom bevinden we ons nu in de MerkAz Synagoge, maar als we iets met stedelijke muziek gaan doen, kunnen we daar bijvoorbeeld een architect bij betrekken. Vandaar ook de lezing van Remko Scha over resonantie. Op die manier weet je als luisteraar in welke traditie Z’EV staat en wat je ongeveer kunt verwachten.”

”Onze achterban is niet vies van het experiment,” vertelt Sven Schlijper. ”Maar we willen zeker niet alleen maar dingen organiseren voor de ‘happy few’, juist niet. We maken heel breed PR en slaan bijvoorbeeld ook de huis-aan-huiskrant Ons Utrecht niet over.” Zeno van den Broek vult aan: ”We hopen dat mensen ook wijzer de zaal uitkomen, want we geloven heel erg in de kracht van cultuur, dit in tegenstelling tot het huidige kabinet.”

_MG_5987

Toekomstmuziek

Kortom, PAUME wil dan ook meer doen dan ‘simpelweg’ een artiest neerzetten in een zaaltje. Het tweede PAUME-evenement vindt eind november plaats tijdens het festival Le Guess Who? en wordt georganiseerd in samenwerking met Engelse label The Tapeworm, dat alleen releases op cassettebandjes uitbrengt. In Theater Kikker staan dan onder andere Leif Elggren en Leslie Winer (de ‘grandmother’ van de triphop) op het programma en word je getrakteerd op videokunst en audio-installaties.

En terwijl Herre en ondergetekende Z’EV de hand schudden, ontwaarde ik opeens een vagelijk bekend gezicht tussen het naar de uitgang schuifelende publiek. Hee, is dat niet Nicky, die rustgevende Nieuwe Maan-klankconcerten organiseert in een oude boerderij? Maar daarover de volgende keer meer…

Dit stuk is overigens ook te vinden (in een iets kortere versie) op 3VOOR12/Utrecht. De prachtige foto’s zijn gemaakt door Herre Vermeer.

Gezien: Z’EV, zaterdag 2 oktober 2010 @ MerkAZ Synagoge, Utrecht

 

View Comments (0)

Close Post

In detail op de foto: het pijporgel in de Westerkerk te Enkhuizen

Af en toe kom je door te fotograferen op heel leuke, bijzondere en interessante plekken. Afgelopen week was voor mij een goed voorbeeld van een dergelijk geval. In samenwerking met Stichting Westerkerk mocht ik op pad om het pijporgel (1547-1549) in de Westerkerk, Enkhuizen, op de foto te zetten.

Momenteel is het orgel in weliswaar restauratie, maar juist daarom was het voor mij een uitstekende gelegenheid om foto’s te maken. Niet van het orgel als geheel, maar juist om ieder detail van het houtsnijwerk goed te kunnen documenteren. Samen met prominent kunsthistoricus Gerrit Vermeer (mijn vader) en één studiolamp, beklommen wij de stijgers. Daarbij hebben we ieder stukje van het orgel onder de loep genomen. Gerrit gaf hierbij instructies welk detail te fotograferen, ik liet hem de studiolamp bedienen en nam de leiding over hoe elk detail te fotograferen. Met behulp van de studiolamp zijn het ook nog eens prachtig belichte en uiterst gedetailleerde, scherpe foto’s geworden.

Het orgel uit de Westerkerk is een bijzonder orgel omdat het dateert uit 1547-1549 en is daarmee een van de oudere overlevende orgels is van Nederland. Tijdens een eerdere restauratie is het orgel geschilderd in zwart-goud, welk toen populair was. In de kerk is een kast aanwezig waarvan beweerd word dat het schilderingen bevat welke gemaakt zijn door dezelfde schilder als die van de originele beschildering van het orgel. Deze beschildering zal min of meer hebben gefunctioneerd als vooroefening. De beschildering is te zien op één van de bovenstaande foto’s.

_MG_0207_MG_8690_MG_9954

 

View Comments (0)

Close Post

Herre Vermeer Fotografie opent eigen studio

Na een tijd afwachten en onderhandelen is het dan eindelijk zo ver. De verf op de muren is nog nauwelijks droog, maar deze week opent Herre Vermeer Fotografie de deuren van haar spiksplinternieuwe studio.

Het was al langere tijd een wens van mij om te beschikken over een gescheiden werkruimte. Door het vrijkomen van een geschikte ruimte is deze wens in vervulling gegaan. Afgelopen zaterdag ben ik begonnen met het witten van de muren en het verder geschikt maken van deze ruimte. Twee dagen later kon ik beginnen aan de inrichting van deze ruimte.

Er moet nog veel gebeuren om de ruimte als studio te kunnen gebruiken; er mist nog een aantal voorzieningen. In de loop van de week zal ik een grote papieren achterwand en zwarte gordijnen installeren en twee extra studio lampen aanschaffen.

_MG_5845

Update 7-6-2010: Een papieren wand systeem en tijdelijke gordijnen zijn geïnstalleerd. De studio is klaar voor gebruik!

 

View Comments (0)

Close Post

Herre Vermeer Fotografie van Start

Met de komst van het derde kwartaal van 2009 is het dan eindelijk zo ver, mijn eigen bedrijfje is officieel van start gegaan. Per 1 juli staat Herre Vermeer Fotografie ingeschreven bij de Kamer van Koophandel! Ik mag dan klein van start gaan,  maar  wel met twee camera’s plus lenzen van top-klasse en met veel ambitie om te gaan groeien!

Ik hoop me vooral bezig te gaan houden met het fotograferen van Nederlandse podia, maar ook met portretten, reportages en bruiloften. Natuurlijk was ik al tijden fanatiek bezig met het fotograferen van Jazz-muzikanten, op dit moment is er zelfs een poster met mijn foto door heel Utrecht te zien. Nu is het dan eindelijk officieel.

Er zijn gelukkig ook al enkele opdrachten in aantocht. Begin oktober staat mijn eerste bruiloft ingepland. Morgenavond staat de eerste fotoshoot al gepland met model Emile Tournier (waarvan ik de resulterende foto’s ondertussen hierboven bijgeplaatst heb).

 

View Comments (0)

Close Post

Neem contact op-image

Neem contact op

Balearen 63
Utrecht, 3524 EL

E-Mail: info@herrevermeer.nl
Tel: +31 (0) 627 111 730
K.v.k. nummer: 321 55 219

Handige Informatie

Er is voldoende gratis parkeergelegenheid indien u langskomt bij mij op locatie. Het is wel belangrijk dat u hiervoor eerst een afspraak maakt.

Ik probeer mijn mail dagelijks op vaste tijden te beantwoorden rond 5 uur in de middag. Indien u bij mij een offerte wilt aanvragen dan is het handig om te vermelden wat de gewenste locatie voor fotografie is, en indien beschikbaar een verwachting van het aantal uren of een actuele planning.

Pure Fotografie

Ik geloof in 'pure' fotografie, daarom laat ik mijn beelden onbewerkt. Mijn fotografie berust op kwalitatief en techniesch goed onderbouwde beelden, niet op beeldmanipulatie achteraf.

Vanzelfsprekend heeft dan ook geen enkel beeld dat te zien is op deze website heeft een beeldmanipulatie op wat voor manier dan ook doorgaan.